ติธรรมใดๆ และยิ่งไม่ยอมให้ใครมาชี้นิ้วสั่งเขา
“ดี!” ฉินลี่ทิ้งประโยคนี้ไว้อย่างเยือกเย็น “พวกเราไป”
พูดจบเขาก็เดินออกไปจากจวนโดยไม่หันหลังกลับ
ฉินเฟยเอ๋อร์ตามท้ายไปติดๆ ก่อนจะจากไปนางใช้สายตาเจ็บปวดมองฉินเฉินแล้วเดิมตามไปในที่สุด
ทว่าสายตานั้นของนางกลับตราตรึงในใจของผู้คนนับไม่ถ้วน นานมิอาจลืมเลือน
“ชิงหาน”
หลังจากคนตระกูลฉินทุกคนจากไปเสียงเรียบนิ่งของหญิงสาวก็ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืน
บนต้นไม้มีเด็กหญิงหน้าตาน่าเอ็นดูและมีเสน่ห์กระโดดลงมา
ทั้งตัวนางราวกับแสงอาทิตย์เจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วพื้นดิน
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
สำหรับคนที่ชอบเด็กหญิงแล้ว เด็กหญิงคนนี้…ช่างน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน น่าเอ็นดูเสียยิ่งกว่าเทพเซียนเด็กในภาพวาด
นางยังมัดผมสองข้างโค้งๆ แก้มของนางก็กลมๆ ดวงตาโตราวกับองุ่นทั้งยังเหมือนกับดวงดาว
“เด็กหญิงมาจากไหนกัน? เหตุใดจึงแอบอยู่บนต้นไม้?”
“เทียบกับถามว่าเหตุใดนางไปแอบอยู่บนต้นไม้ มิใช่ควรจะถามว่านางขึ้นไปตอนไหนหรอกหรือ? นึกไม่ถึงว่าพวกเราจะไม่สังเกตเห็น”
แน่นอนว่าเด็กหญิงที่ไม่เป็นอันตรายต่อทั้งคนและสัตว์ ไม่ว่าใครก็ย่อมไม่คิดอะไรมาก
เด็กหญิงเช่นนี้ ใสบริสุทธิ์ราวกับก
