ระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง กำลังเป็นวัยที่ไร้เดียงสา
“ท่านแม่…” ชิงหานพุ่งเข้าสู่อ้อมอกเฟิงหรูชิงคิ้วตาโค้งมน
ทว่าคำว่าท่านแม่ของนางกลับทำให้ท่าทางทุกคนในที่นั้นแตกสลาย
หลัวลี่ก็เป็นเช่นนี้
นางหนูนี่เป็นลูกสาวของเฟิงหรูชิง?
นางมีลูกสาวแล้วหรือ?
และ…คนที่งดงามเช่นนี้จึงจะสามารถให้กำเนิดเด็กหญิงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ออกมาได้
แค่รอยยิ้มไร้เดียงสาไร้พิษสงนั้นก็ทำให้ใจของลุงป้านับไม่ถ้วนต้องสั่น
ไร้เดียงสาไร้พิษสง?
หึหึ เกรงว่าคนเหล่านี้จะยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของปีศาจตัวน้อยนี้
มุมปากเฟิงหรูชิงยกขึ้นฉีกยิ้มบางๆ “ก่อนงานเลี้ยงวันเกิดของกู้อีอีข้าคงต้องพูดสักประโยค ข้าไม่ปรารถนาได้ยินใครพูดถึงเฉินเอ๋อร์ไม่ดี พวกท่านต้องสรรเสริญเขา! ชื่นชมเขา”
ใบหน้าฉินเฉินมีรอยยิ้มอบอุ่น
เขาไม่เคยสนใจคำพูดของใครมาก่อน ทว่าความรู้สึกที่ถูกนางปกป้องกลับทำให้ใจของเขามีกระแสน้ำอุ่นๆ ไหลผ่าน
………………..
