ยใต้แสงจันทร์เย็นฉ่ำใบหน้าของชิงหานยังคงน่ารักเช่นเดิม น่ารักจนคนอยากจะหยิกสักนิด
ทว่ากลับไม่มีคนกล้ายิ้มเยาะอีกและไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นางอีกแม้เพียงก้าว
เพราะว่า…พวกเขามองดูเถาวัลย์ที่งอกขึ้นมาด้านหลังเด็กหญิงแล้วก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บจากเท้าเข้ามาสู่หัวใจ
เย็นยะเยือก
“เด็กคนนี้เป็นสัตว์วิเศษ?”
ในที่สุดก็มีคนเอ่ยขึ้นมาเสียงสั่น
สัตว์วิเศษที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีอยู่เพียงแต่น้อยมากที่จะได้พบเห็น ดังนั้นจึงไม่มีใครคิดเชื่อมโยงชิงหานกับสัตว์วิเศษ เห็นนางเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ทว่าหากรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นสัตว์วิเศษ ให้ความกล้าเขาอีกร้อยเท่าก็ไม่กล้าส่งเสียงหยอกล้อนาง
ชิงหานโกรธยิ่งกว่าเดิม
เจ้าสิเป็นสัตว์วิเศษ พวกเจ้าทั้งตระกูลเป็นสัตว์วิเศษ!
เหตุใดทุกคนจึงเห็นนางเป็นสัตว์วิเศษ?
นี่มันดูหมิ่นกันชัดๆ!
ความจริงแล้วเห็นชิงหานเป็นสัตว์วิเศษก็เหมือนคนอื่นด่าเจ้าว่าเป็นสุนัขตัวหนึ่ง ระหว่างสิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันย่อมไม่เหมือนกัน
คำพูดของคนคนนี้ก็เท่ากับดูหมิ่นชิงหาน
ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงกู้สื่อที่ไม่ได้พูดอะไร สายตาที่แฝงด้วยความครุ่นคิดของเขามองพิจารณาชิงหาน ไม่รู้ว่ากำลังคิด
