เอ่ยคำนี้ยังอดไม่ได้ถลึงตามองหลัวลี่อย่างได้ใจ
ต่อให้เมื่อครู่นางพูดมากเพียงใดแล้วอย่างไรเล่า? จิตใจดีงามของคุณหนูไม่ว่าใครก็ล้วนมองเห็น แม้แต่นายท่านก็ยังใจอ่อน
“ขอบคุณนาย…”
ฉินเฟยเอ๋อร์โน้มตัวลง คำขอบคุณยังเอ่ยไม่ทันจบเสียงที่แฝงด้วยความขบขันของกู้สื่อก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้หญิงตระกูลฉินนี่ดีจริงๆ ใช้คุณธรรมผูกมัดเด็กสาวผู้บริสุทธิ์เอาไฟทั้งหมดดึงดูดไปที่ตัวนาง? แล้วอย่างไร? นางได้รับความอยุติธรรมแล้วพูดก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ได้? แล้วยังต้องถูกเจ้าใช้คุณธรรมผูกมัดอีกหรือ? ให้รับคำขอโทษจากคนที่ทำร้ายนาง?”
รอยยิ้มบางๆ ของฉินเฟยเอ๋อร์แข็งค้าง เอวของนางยังย่อลงไม่ทันเสร็จจะขึ้นก็ไม่ใช่ลงก็ไม่ใช่อึดอัดยิ่งนัก
ที่ทำให้นางยิ่งไม่อาจรับได้ก็คือการดูหมิ่นนี้
หากนายท่านจะพูดเหตุใดไม่พูดทีเดียวให้จบ? เหตุใดต้องทำให้นางอึดอัดใจเช่นนี้?
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เจ้ามีสิทธิ์อะไรคิดว่าแม่นางตระกูลหลัวจะขอร้องแทนฉินเสี่ยวเย่ว์แล้วข้าจะปล่อยนางไป? คนที่ทำร้ายลูกสาวของข้าไม่ว่าใครล้วนต้องตาย คนที่ขอร้องก็มีโทษเช่นเดียวกัน เช่นนี้แล้วเจ้ายังจะบีบให้แม่นางตระกูลหลัวขอร้องแทนเจ้าหรือไม่?”
รอยยิ้มบนใบหน้ากู้สื่อค่อ
