ยๆ หายไป มองฉินเสี่ยวเย่ว์อย่างถือตัว
สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ่งขาวยิ่งกว่าเก่ากำหมัดแน่น
นายท่านเอ่ยออกมาแล้วนางจะพูดอะไรได้อีก? หากยังให้หลัวลี่ขอร้องคนอื่นๆ ก็จะรู้สึกว่านางต้องการบีบให้นางตายหรอกหรือ?
แต่นาง…แค่ต้องหาการให้ท่านอามีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น แม้ว่าจะได้รับโทษแต่มีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าตายไป นางไม่ได้เห็นแก่ตัวจริงๆ
เช่นนี้ก็ผิดหรือ?
สายตาฉินลี่เย็นลง ทว่าต่อหน้ากู้สื่อในตอนนี้เขาเพียงแค่ตีหน้านิ่งไม่พูดอะไร
“นายท่าน” เวินอวี่ทนดูต่อไปไม่ไหว “เฟยเอ๋อร์ของข้าหวังดี เหตุใดจึงต้องไม่ปล่อยเด็กสาวคนหนึ่งเช่นนี้ด้วย? ข่มเหงนาง?”
กู้สื่อยิ้มเย็น “ข่มเหงคนจะมีใครเก่งไปกว่าฉินเฟยเอ๋อร์? เจ้าก็รู้ว่านางเป็นเด็กสาวหรือ? เช่นนั้นนางหนูตระกูลหลัวเล่า? หากนางหนูตระกูลหลัวรับปากนางข้าไม่ปล่อยตระกูลหลัว หากไม่รับปากก็ทำให้บรรดาคนหนุ่มสาวจวนเทียนเสินตีตัวออกห่างจากนาง? ใช้ความผิดที่เห็นคนตายไม่ช่วยสาดใส่นาง?”
เขารำคาญที่สุดก็คือผู้หญิงที่ร้องห่มร้องไห้ทั้งวี่ทั้งวัน เรื่องอะไรก็ทำไม่ได้แล้วยังทั้งบอบบางทั้งอ่อนแอ ใช้ข้ออ้างว่าหวังดีผลักคนลงไปในนรก
…………………
