งเช่นนี้…
ลี่เอ๋อร์นางโกรธแล้วจริงๆ ?
“ลี่เอ๋อร์ ตอนนี้มีเพียงเจ้าที่สามารถช่วยท่านอาของข้าได้ ข้ารู้ว่าท่านอาของข้าไม่ควรไปแย่งท่านพ่อของเจ้า เจ้าช่วยนางเถอะ ขอเพียงเจ้าช่วยนางสัญญาว่านางจะไม่ไปข้องแวะกับ ท่านพ่อของเจ้าอีก”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยื่นมือไปคิดจะจับมือของหลัวลี่ นัยน์ตาแฝงด้วยความอ้อนวอน
ทว่ามือของหลัวลี่ชักกลับหลบการสัมผัสของนาง
มือของฉินเฟยเอ๋อร์แข็งค้างกลางอากาศ สีหน้านางขาวราวหิมะร่างกายสั่นยิ่งกว่าเก่า
บางทีอาจเป็นการกระทำของหลัวลี่ทำร้ายจิตใจนางจริงๆ นางค่อยๆ หันไปมองหลัวเฟย “ท่านผู้นำตระกูลหลัว ท่านอาของข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ในหลายปีนี้ก็ได้รับความอยุติธรรมไม่น้อย ยท่านจะช่วยนางสักหน่อยมิได้หรือ? หลัวลี่เชื่อฟังท่านมาโดยตลอด ต่อให้ท่านอาของข้าผิดอย่างไรนางก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง”
ภายใต้น้ำเสียงสั่นเครือและโศกเศร้าของนางทั้งจวนตกอยู่ในความเงียบ
เมื่อครู่ทุกคนยังดูถูกเหยียดหยามฉินเสี่ยวเย่ว์ ตอนนี้พอเห็นการกระทำของฉินเฟยเอ๋อร์ก็เหลือแต่ความชื่นชม
“ในตระกูลฉินนอกจากฉินเสี่ยวเย่ว์หมาหัวเน่านี่แล้ว คนอื่นๆ ล้วนไม่เลวเลย”
“ใช่ ฉินลี่ในฐานะผู้นำตระกูล เพื่อคุณธรรมยิ่งใหญ่ลง
