หวังกับหลัวเฟยได้อีกต่อไป สายตาเศร้าโศก “เจ้าจิตใจดีเช่นนี้ไม่มีทางไม่สนใจชีวิตของท่านน้าของข้า ลี่เอ๋อร์ข้าขอร้องเจ้า…ขอร้องให้เจ้าช่วย นางได้หรือไม่? ลี่เอ๋อร์ที่ข้ารู้จักอ่อนโยนมาโดยตลอดไม่ใช่คนที่เห็นคนตายโดยไม่ช่วย ข้าคุกเข่าขอร้องเจ้าแล้วได้หรือไม่?”
เข่าของนางค่อยๆ งอลง น้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้า
ดวงตาที่มาน้ำตานั้นทำให้ใจชายนับไม่ถ้วนในที่นี้เจ็บปวด
พวกเขาอยากจะตอบตกลงคำร้องขอใดๆ ของนางแทนหลัวลี่
ขอเพียงนางไม่เสียน้ำตาไม่ถ่อมตัวลงเช่นนี้ อะไรก็ล้วนตกลงกับนางได้
“เฟยเอ๋อร์!” สีหน้าเวินอวี่เปลี่ยนไปทันที กำลังคิดจะเข้าไปก็ถูกฉินลี่ดึงเอาไว้ก่อน
เขาส่ายหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “ปล่อยนางไป”
วิธีของเฟยเอ๋อร์ไม่มีทางทำให้เขาเสียหน้า กลับทำให้คนในโลกยิ่งชอบนาง
เปรียบเทียบกันแล้ว หลัวลี่ที่ใจแข็งดั่งหินมีแต่จะถูกคนรังเกียจ
“เสี่ยวชิง” กู้อีอีกวาดสายตามองหลัวลี่แล้วเอ่ยถาม “นางเจอปัญหาแล้วต้องช่วยหรือไม่?”
นิสัยบางส่วนของหลัวลี่กู้อีอีไม่มีทางที่จะไม่รู้
ดังนั้นบางครั้งนางก็ไม่ชอบหลัวลี่
มีสิทธิ์อะไรของที่ตัวเองชอบต้องเอาไปให้คนอื่น? แล้วมีสิทธิ์อะไรถูกรังแกแล้วต้องยอมถอย?
นางไม่เคยชอบคนอ่อนแอ
