นางชอบคนที่ไม่เห็นด้วยก็ลงมือแบบเสี่ยวชิง!
“ไม่ต้อง” เฟิงหรูชิงกินแอปเปิลคำสุดท้ายจนหมด “เรื่องนี้นางสามารถจัดการเองได้”
กู้อีอีเห็นเฟิงหรูชิงกินแอปเปิลหมดลูกแล้วก็ส่งจานองุ่นที่ตัวเองปลอกเปลือกเสร็จแล้วให้นางอย่างเอาใจ
กู้สื่อ “…”
มือของเขากุมอกอย่างอดไม่ได้ ความรู้สึกอิจฉานี้ทำให้น้ำตาของเขาไหลกลับเข้าไปในใจ
ใต้แสงจันทร์
หลัวลี่มองฉินเฟยเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านางด้วยสายตาที่เย็นชิ่งกว่าเดิม
จนถึงเวลาเช่นนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ก็ยังใช้คุณธรรมผูกมัดนางเหมือนที่เคยทำมาตลอดสิบกว่าปี
“ฉินเฟยเอ๋อร์ ที่นางต้องการทำร้ายไม่ใช่พ่อแม่เจ้า ไม่ใช่คนในครอบครัวเจ้ากลับกันนางเป็นท่านอาของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงรู้สึกว่าไม่ว่านางทำอะไรล้วนสมควรได้รับการให้อภัย แล้วข้าเล่ า?” หลัวลี่ยิ้มเยาะ “ข้าสมควรถูกนางรังแก ข้าสมควรถูกนางใช้น้ำร้อนลวกจนบาดเจ็บ ตระกูลหลัวของข้าก็สมควรถูกนางใส่ร้ายอย่างนั้นหรือ?”
ร่างของฉินเฟยเอ๋อร์ยิ่งแข็งทื่อเข้าไปอีก
