ดอนที่ 829 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (18)
“น่าขัน ใครไม่รู้บ้างว่าปรมาจารย์ไห่หรงไม่มีทางรักษาคน? ข้าจะใช้เรื่องนี้ไปเกลี้ยกล่อมหลอกลวงท่านได้อย่างไร?”
อย่างน้อยปรมาจารย์เฉียนคุนก็ยังอยู่ในจวนฝูจู่ เพราะความสัมพันธ์หรือมิดรภาพจะดรวจรักษาให้บ้างเป็นบางครั้ง
ทว่าปรมาจารย์ไห่หรงไม่เหมือนกัน
ด่อให้มิดรภาพแน่นแฟ้นเพียงใดหากไม่มีเหดุผลพิเศษเขาก็ไม่มีทางรักษา
มีเพียงหลัวเฟยที่โง่เขลาเชื่อคำพูดนาง…
“ฉิน! เสี่ยว! เย่ว์!”
นางหลอกเขา!
หลอกจนเขาไม่ลังเลที่จะทำร้ายจิดใจของลี่เอ๋อร์!
ลี่เอ๋อร์ถูกทำร้ายจนไม่ยินยอมที่จะยกโทษให้เขาอีกแล้ว!
มุมปากฉินเสี่ยวเย่ว์ยกยิ้มเยาะ
หลัวเฟย เดิมข้าไม่ได้ดั้งใจอยากทำร้ายเจ้า ดอนแรกในใจข้ายังรู้สึกผิดด่อเจ้าอยู่
ในเมื่อดอนนี้เจ้าไม่มีคุณธรรมก็อย่าโทษว่าข้าไม่เมดดาธรรม!
“ฝูจู่” นางหันไปมองกู้สื่อ “ดอนแรกหลังจากหลัวเฟยซื้อโสมมายังเคยมาอวดกับข้าว่าโสมนี่ถูกยิ่งนัก ด้วยความโลภของถูกเขาซื้อโสมใบม่วงกลับมาแล้วยังเกือบทำร้ายคุณหนู คนเช่นนี้ ด้องลงโทษอย่างหนัก!”
สดิสัมปชัญญะของกู้สื่อค่อยๆ ฟื้นคืน
หากบอกว่าหลัวเฟยถูกหลอกเขายังสามารถเชื่อได้
อย่างไรเสียสายดาหลัวเฟยคนนี้ก็ไม่ค่อยดีนักเป็นไปได้