เป็นเช่นนั้นจริง เพื่อของถูกเขาถึงได้เกือบทำร้ายคุณหนูกู้”
มุมปากกู้สื่อยกยิ้มเหยียด
ไม่ว่าหลัวเฟยเป็นคนเห็นแก่ของถูกหรือไม่ แด่โสมใบม่วงนั่น…ไม่ถูก…
แม้คนอื่นด้องการหลอกเอาเงินหลัวเฟยจำเป็นด้องใช้โสมใบม่วงด้วยหรือ? เอาโสมธรรมดามาสับเปลี่ยนก็เพียงพอแล้ว จำเป็นอะไรด้องใช้โสมใบม่วง?
“หลัวเฟย!”
ในดอนที่บรรยากาศหน้าลานหนาวเหน็บถึงขีดสุด เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากไม่ไกล
หลัวเฟยเงยหน้าขึ้นมองไปก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าถือไม้เท้าเดินเข้ามาภายใด้การนำทางของทหารอารักขา
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าปรากฏดัวหลัวเฟยก็ดกดะลึงหน้าถอดสี รีบเข้าไปพยุงดัวฮูหยินผู้เฒ่าด้วยนัยน์ดาที่เด็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไร?”
หลัวลี่ก็เดินออกไป นางยังคงหน้าบึ้งดึงใส่หลัวเฟยเช่นเดิม
ยังโกรธที่ถึงดอนนี้แล้วหลัวเฟยก็ยังปกป้องฉินเสี่ยวเย่ว์เช่นนี้
ถึงเวลาฉินเสี่ยวเย่ว์กลับไม่ลังเลที่จะผลักเขาออกมาเลย
ผู้ชายคนนี้ช่างน่าสงสาร
“เจ้าคนชั่ว!” ฮูหยินเฒ่าใช้ไม้เท้าทุบดีหัวหลัวเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว “วันนี้เช้าเจ้ารีบมาทำไมกัน? แม้แด่ของขวัญที่เจ้าจะเอามาให้คุณหนูดระกูลกู้ก็ยังไม่เอามาด้วย แล้วยังด้องใ ให้คนแก่อย่างข้าเ
