สื่อตกตะลึงไม่เข้าใจว่าเฟิงหรูชิงหมายความว่าอย่างไรกันแน่
สายตาเฟิงหรูชิงสงบนิ่งราบเรียบ “ในจวนนายท่านของพวกท่านมีหมอหรือไม่?”
“มี แต่ว่าวันนี้เขามีธุระไม่ได้อู่ในจวนนายท่าน แม่นางชิงถามหาเขาทำไมกัน?”
“ท่านให้เขากลับมา หลังจากเขากลับมาแล้วก็จะรู้เอง”
สายตาเฟิงหรูชิงกวาดมองตั้งแต่หลัวเฟยแล้วหยุดที่ใบหน้าของฉินเสี่ยวเย่ว์สักพัก จึงจะหันกลับไปมองกู้สื่อแล้วเอ่ยนิ่งๆ
สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์มืดลง
คงจะไม่ใช่ว่านางหนูนี่สามารถมองอะไรออกจริงๆ?
แต่ว่าแม้นางจะมองอะไรออกแล้วอย่างไร? โสมแตกเป็นเสี่ยงๆ ไปแล้วหมอของจวนนายท่านกลับมาก็ไม่อาจเห็นอะไรได้
คิดได้ดังนั้นฉินเสี่ยวเย่ว์ก็ถอนหายใจโล่งอกเบาใจลงได้
กู้สื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเฟิงหรูชิงก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขาส่งสายตาให้ลูกน้องแล้วก็มีคนรับคำสั่งถอยออกไปในทันที
ในฝูงชนเวินอวี่กับฉินลี่สบตากันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างประหลาด
นางกัดฟันก้าวถอยหลังด้วยความระมัดระวัง
ตั้งแต่ต้นจนจบฉินเฉินสังเกตเวินอวี่ฮูหยินอยู่ตลอด ตอนนี้เมื่อเห็นการกระทำของนางแล้วก็กระซิบข้างหูเฟิงหรูชิงเบาๆ สองสามคำ
