สนใจคนพวกนี้เลย แต่ว่าของขวัญวันเกิดของเจ้าข้าไม่ได้เตรียมมาจริง ๆ เอาอย่างนี้แล้วกันข้าจะให้เจ้าชิ้นหน นึ่งก่อน เจ้ามีกระดาษพู่กันอะไรหรือไม่?”
“มี”
สีหน้ากู้อีอีเต็มไปด้วยความยินดี
ขอเพียงเฟิงหรูชิงเป็นคนให้นางนางล้วนชอบทั้งนั้น!
ดังนั้นกู้อีอีจึงรีบให้สาวใช้ไปนำกระดาษหมึกผู้กันจากห้องหนังสือมา
เฟิงหรูชิงหยิบกระดาษมาถือไว้แล้วเอาพู่กันไปจุ่มน้ำหมึก เขียนตัวอักษรด้วยความคล่องแคล่วไม่กี่บรรทัดก็ยื่นให้กู้อีอี
“ของขวัญวันเกิดของเจ้า”
แววตากู้อีอีมีความตื่นเต้นรีบรับกระดาษมา
เนื่องจากหมึกบนกระดาษยังไม่แห้ง การกระทำของนางจึงระมัดระวังเพราะเกรงว่าจะทำมันเละ
คนอื่นๆ เห็นว่าเฟิงหรูชิงเพียงแค่เขียนตัวอักษรให้กู้อีอีไม่กี่บรรทัด ต่อให้ตัวอักษรนั้นจะงดงามเพียงใดของขวัญเช่นนี้ก็เห็นได้ชัดว่ายากจนข้นแค้นยิ่งนัก
ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงหลัวลี่ที่ยืนอยู่ข้างเฟิงหรูชิงเท่านั้นที่พอจะเห็นตัวอักษรสองสามตัว
เสี่ยวชิงเขียนยาวิเศษลงบนกระดาษ
นางเขียนยาวิเศษเพื่ออะไร?
นัยน์ตานางฉายแววงุนงง จนกระทั่งนางนึกถึงเทียบยาอาหารบำรุงวิเศษที่เฟิงหรูชิงให้ท่านย่าขึ้นมาได้
