็งขืน
เขารู้แต่ว่าทุกครั้งที่เขาซื้อของให้หลัวลี่ ขอเพียงนางออกไปเที่ยวนอกบ้านรอบหนึ่งกลับมาของก็จะหายไปแล้ว
มีครั้งหนึ่งกระทั่งของดูต่างหน้าของแม่หลัวลี่ยังเกือบถูกคนชิงไป ซ้ำยังให้เขาช่วยชิงกลับมาด้วย
แต่หลัวลี่ไม่เคยบอกเขามาก่อน เรื่องนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ก็เกี่ยวข้องด้วยแล้วหรือ
เช่นนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไร
“ลี่เอ๋อร์ เจ้า…ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย หากบอกพ่อ ก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้”
เฟิงหรูชิงหัวเราะเย็นชา “หากเป็นเสด็จพ่อข้า เขารับรู้ทุกอย่างแล้วจะไม่ย้อนถามข้า เขาเพียงแค่ปวดใจ โมโหและยินดี ยินดีที่ข้าเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา โมโหที่มีคนทำร้ายข้า ไม่เหมือนท่าน ทั้งๆ ที่ข้าบอกท่านแล้วว่านางว่าเจ็บช้ำใจ การตอบสนองแรกของท่านกลับย้อนมาถามนางอย่างงั้นหรือ”
“ดังนั้นท่านไม่คู่ควรเป็นพ่อหลัวลี่!”
หลัวเฟยสีหน้าไม่น่าชมขึ้นทุกๆ เขากำหมัดแน่น โทสะพลุกพล่านเทียมฟ้ามองฉินเสี่ยวเย่ว์
ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าเปลี่ยนสี เม้นปากแน่น ดวงตาอำมหิตดุร้ายจ้องเขม็งที่เฟิงหรูชิง
นางเด็กนี่ปากมากทำไมกัน คนพวกนี้เห็นนางได้ดีไม่ได้ใช่หรือไม่
โดยเฉพาะหลัวลี่นี่กินในเรือนขี้บนหลังคานั่น อย่างไรนางก็เป็นแม่เลี้ยงของอีกฝ่าย เฟยเอ๋อร
