์ก็เป็นสหายสนิทนางมาหลายปี หลัวลี่กลับทนให้ผู้อื่นเอ่ยวาจาเหลวไหลได้
“เสี่ยวชิง”
หลัวลี่เผยยิ้ม
นี่เป็นครั้งแรกหลังจากหลัวลี่ถูกน้ำร้อนลวกแล้วยิ้มต่อหน้าหลัวเฟยได้เบิกบานเช่นนี้
ทว่ารอยยิ้มนั้นดันเป็นของผู้อื่นเสียได้
“ขอบคุณเจ้า…” นางเดินมาอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง กุมมืออีกฝ่ายไว้
ในโลกนี้นอกจากท่านย่าและเจ้าจิ้งจอกน้อยแล้ว เสี่ยวชิงคือคนแรกที่ปกป้องนอกโดยไม่สนสถานการณ์
ความอบอุ่นนี้สลักอยู่ในใจนาง
“พวกเราไปเถอะ”
เฟิงหรูชิงยิ้มจางๆ ลูบหัวหลัวลี่ น้ำเสียงเป็นมิตร
“ได้ เสี่ยวชิง พ่อเจ้ายังขาดลูกสาวอยู่หรือไม่ ให้ข้าเป็นลูกสาวเขาได้หรือเปล่า ข้าว่านอนสอนง่าย จริงๆ นะ”
“ได้ ข้าจะบอกท่านพ่อ พวกเขาชอบเด็กผู้หญิง เจ้าเชื่อฟังเช่นนี้ ต้องรับแน่นอน”
…
หลัวเฟยหน้าบึ้งตึง
เด็กคนนี้ไม่ต้องการเขาแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่
ต่อหน้าเขาบอกว่าอยากเป็นลูกสาวคนอื่น คิดว่าเขาตายไปแล้วหรืออย่างไร
“หลัวลี่…” หัวใจหลัวเฟยเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจ ขณะที่กำลังจะเอ่ยว่า เสียงแหลมสูงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ฝูจู่อย่างข้าได้ยินว่า เมื่อครู่มีคนทำร้ายคนในจวนฝูจู่ข้าหรือ คืนนี้เป็นงานวันเกิดลูกสาวข้า ใครไม่ไว้หน้ากล้าลงมือทำร้าย
