แสงอาทิตย์ในใจเขา ขับไล่ความมืดหม่นทั้งหมดของเขาสิ้น
“เฉินเอ๋อร์ เจ้าก็มาแล้วหรือ”
“อือ…”
เพราะรู้ว่าเจ้าจะมา ข้าถึงมาด้วยแล้ว
“เฉินเอ๋อร์…”
ในเวลานี้ น้ำเสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านหลังฉินเฉิน
หลังจากได้ยินเสียงด้านหลังรอยยิ้มอ่อนโยนของฉินเฉินก็มลายหายวาบไปหมด
เขาขมวดคิ้ว ใบหน้าเหนื่อยหน่าย สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา
ฉินเฟยเอ๋อร์เดินเชื่องช้ามาข้างฉินเฉินภายใต้การประคองของสาวใช้ นางยิ้มจางๆ แววตากระจ่างใสมองหลัวลี่
“ลี่เอ๋อร์ เจ้าก็มาแล้วหรือ”
หลัวลี่ร้องหึคำหนึ่ง ไม่สนใจฉินเฟยเอ๋อร์
ฉินเฟยเอ๋อร์ใบหน้าแข็งค้าง ฝืนยิ้มมุมปาก
นางมองไปที่เฟิงหรูชิงอีกครั้ง “แม่นาง คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะได้พบหน้ากันไวเช่นนี้ ครั้งก่อนที่หอแห่งแรกเจ้ารีบร้อนจากไป ข้ายังไม่ทันถามชื่อแซ่เจ้าเลย ข้าชื่อฉินเฟยเอ๋อร์ เป็ นสหายสนิทของหลัวลี่ พี่สาวฉินเฉิน”
เสียงนางยังเบาสบาย ทว่าคล้ายป่าวประกาศอำนาจของตน
อย่างไรเสียหลายปีมานี้ หลัวลี่ก็พึ่งพานางมาตลอด
ความสัมพันธ์นี้บอกว่าเลิกก็เลิกได้หรือ
หลัวลี่ในวันนี้โมโหอยู่บ้างก็ช่างเถอะ ผ่านไปสักระยะก็จะดีเหมือนเดิมแล้ว
“ฉินเฟย
