จ้าไม่อาจเข้าร่วมได้”
มู่หลิงหน้าแดงก่ำราวกับตับหมู
ฝูงชนมุงเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว มองมู่หลิงถูกขวางไว้หน้าจวนฝูจู่ แววตาตื่นตะลึง
ขอเพียงเป็นคนที่มาร่วมงานเลี้ยงได้ มีใครบ้างไม่ใช่คนมีหน้ามีตา ตอนนี้เขาถูกขวางอยู่หน้าจวนต่อหน้าคนมากมาย ต่อไปหน้าตาของตระกูลมู่ยังจะเหลืออยู่ที่ใด
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนมองหน้ามู่หลิงอย่างทำอะไรไม่ถูก
สีหน้ามู่หลิงหน้าตาไม่น่าชม “เจ้าไปรายงานหน่อย บอกว่าวันนี้ตระกูลของข้ามาเพื่องานวันเกิดของคุณหนูใหญ่ ก่อนหน้าข้ากับฝูจู่มีเรื่องเข้าใจผิดกัน วันนี้ข้ามาขอโทษเขาจากใจ”
องครักษ์หัวเราะแดกดัน “นี่คือคำสั่งของฝูจู่ เขาไม่ได้บอกว่ามีเรื่องเข้าใจผิดกับตระกูลมู่ แต่ตระกูลมู่ของเจ้าชิงปิดบังฝูจู่ก่อน ฝูจู่ถึงได้มีคำสั่ง วันนี้ไม่ให้ตระกูลมู่เข้าจวน ”
มู่หลิงยังคิดเอ่ยอะไรอีก แต่คนด้านหลังเริ่มเร่งรัดแล้ว ด้วยความจนใจ เขาได้แต่หลบทางด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“พี่หลิง คราวนี้ทำอย่างไร”
มองคนกลุ่มนั้นเดินผ่านไปผ่านมา เฉินชิงเยียนขบริมฝีปากเบาๆ แววตาโศกเศร้า “ข้าไม่รู้ว่าหนานเสียนทำอย่างไรบ้
