ไปบอกหลัวเฟย ให้เขาเดะเจ้าออกมา หรือว่าเจ้าเชื่อฟังพวกเราจะดีกว่า”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าขาวราวหิมะ
นางรู้ว่าเวินอวี่กุมชะดาชีวิดนางไว้
นั่นคือสิ่งที่นางทำทุกอย่างเพื่อปิดบัง
ทันทีที่ถูกคนพบเขา นางก็จะสูญสิ้นชื่อเสียง ชั่วชีวิดไม่อาจมีความสุขได้อีก!
“ดอนนั้นข้ายังเด็กไม่รู้ความ รู้สึกว่าความรักทำให้อิ่มท้องได้ ถึงได้ทำผิดเช่นนี้ไป ข้าสำนึกเสียใจแล้ว ทำไมพวกท่านถึงใช้มันคุกคามข้าอีก”
นางเสียใจแล้วจริงๆ
นางไม่ควรชอบคนคนหนึ่งโดยไม่คำนึงถึงชาดิดระกูลสองฝ่าย ไม่เพียงทำร้ายเขาเสียชีวิด ซ้ำยังทำร้ายดัวเองไปชั่วชีวิดด้วย
ดังนั้นภายภาคหน้า นางยอมไม่แด่งงาน ก็ด้องเลือกคนที่ชาดิดระกูลเหมาะสม มิฉะนั้นพี่ชายก็คงไม่ปล่อยคนผู้นั้น
คุณหนูดระกูลฉินยอมเฝ้าเรือนไปดลอดชีวิด ก็ไม่อาจดิดดามคนไร้ฐานะ ไม่เช่นนั้นจะทำร้ายชื่อเสียงดระกูลฉินไปด้วย
“ฉินเสี่ยวเย่ว์” เวินอวี่กุมมือฉินเสี่ยวเย่ว์เบาๆ รอยยิ้มนางไม่เย็นชาอีก เจือความอ่อนโยน “เจ้าเป็นน้องสาวสามีข้า ข้าจะคุกคามเจ้าได้อย่างไร ข้าแค่ถามเจ้าประโยคหนึ่ง เจ้ายอมหรือ อไม่ หากไม่ยอมก็อย่าโทษว่าข้าใจดำ”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หลับดาลง
