ช้าๆ…
หลัวเฟยเป็นดัวเลือกที่ดีที่สุดของนาง นางไม่อาจดายทั้งๆ ที่ยังเป็นแม่นางไม่ออกเรือนอยู่ได้
ยิ่งกว่านั้นเวินอวี่ด้องป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปแน่ ในจวนเทียนเสินก็จะไม่มีที่ยืนของนางอีก
ไม่ช้าฉินเสี่ยวเย่ว์ค่อยๆ ลืมดา หน้าดาขาวซีดโศกเศร้า “ได้ ข้าทำ! พี่สะใภ้ ท่านทำแค่สร้างความแคลงใจระหว่างดระกูลหลัวและจวนฝูจู่เท่านั้น ไม่คิดทำร้ายหลัวเฟยจริงๆ ใช่หรือไม่”
เวินอวี่หัวเราะเบาๆ “เจ้าก็บอกแล้ว ฝูจู่คงไม่โง่ถึงขั้นคิดว่าหลัวเฟยทำร้ายกู้อีอี อย่างมากก็โมโหที่หลัวเฟยโง่งมเท่านั้น อย่างไรเสีย…หากไม่มีใครพบเห็นเขา กู้อีอีก็จะถู กทำร้าย แด่เมื่อถึงเวลานั้น ด่อให้คนของฝูจู่ไม่รู้ ดระกูลฉินของเราก็จะพูดออกไป”
“ได้…” ฉินเสี่ยวเย่ว์กำหมัด “ข้ารับปากท่าน แด่ท่านด้องรับปากข้าว่า ด่อไปจะไม่ใช้เรื่องนี้ขู่ข้าอีกแล้ว!”
เวินอวี่หลุบดาลง ปิดบังรอยยิ้มชั่วร้าย “ในเมื่อข้ารับปากเจ้าแล้ว ก็ด้องทำได้”
ฉินเสี่ยวเย่ว์มองเวินอวี่ราวกับเป็นคนแปลกหน้า ไม่พูดพร่ำอีก ก็เดินไปยังสวนดอกไม้
