…นายน้อยตระกูลมู่ที่สู้ข้าไม่ได้จะเป็นคนพรรค์ไหนกัน”
มู่ฮวนดวงตาหม่นลง “ดังนั้น ข้าถึงบอกเจ้าว่าอย่าทำเกินไปนัก แม่นางเป็นคนควรเหลือทางถอยไว้ ภายหน้ายังพอคบกันได้”
“อ้อ” เฟิงหรูชิงยิ้มอ่อน “วางใจเถอะ พบกันครั้งหน้าข้าก็จะทำให้เขาคุกเข่าคุยกับข้าดังเดิม”
มู่ฮวน “…”
แม่นางผู้นี้ฟังภาษาคนไม่ออก หรือว่าไม่เห็นตระกูลมู่อยู่ในสายตากันแน่
“ไสหัวไป!”
จู่ๆ เถาวัลย์ก็รัดตัวแน่น ดึงมู่ซีขึ้นจากพื้น จากนั้นก็สะบัดเขาออกตามแนวโค้ง กระแทกลงพื้นท่ามกลางฝูงชน
สายตากลอกมองมู่ฮวน “เจ้าจะไปเองหรือให้ข้าโยนเจ้าออกไปด้วย”
มู่ฮวนตัวแข็งค้าง กำหมัดแน่น แววตาเย็นชาของนางมองเฟิงหรูชิง จากนั้นหมุนกายเดินไปหามู่ซี
ครั้นเห็นสองคนนั้นจากไปแล้ว หลัวลี่ถอนใจ “เสี่ยวชิง ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงลงมือกับมู่ซีเล่า เมื่อครู่ทำข้าตกใจแทบตายแล้ว…”
นางกลัวว่ามู่ฮวนจะลงมือกะทันหัน
มู่ฮวนยังพอไว้หน้าคนอยู่บ้าง ไม่มีใครกล้าลงมือท่ามกลางฝูงชน มิฉะนั้นนางไม่รู้ว่าจะขวางอยู่หรือไม่
“พวกเรากลับกันเถอะ”
แววตาเฟิงหรูชิงสงบลง หัวใจกลับเดือดดาล
หากนางมีโอกาสอีกครั้ง นางก็จะทำเหมือนเดิม
ต่อให้วันนี้นางไม่มีวิธีขุดรากถอนโคนตระกูลมู่ ทว่าเมื่อเผชิญหน้า
