กับคนที่เคยรังแกซู่อีและหนานเสียน นางควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่
ยิ่งไม่อาจแสดงความอ่อนแอต่อหน้าศัตรูของหนานเสียนด้วย
“มู่ซี!” มู่ฮวนหน้าคล้ำง้ำงอเดินมาด้านข้างมู่ซี ครั้นนางเห็นหน้าซีดเซียวของเขา สีหน้านางก็แปรเปลี่ยนไป “เจ้าเป็นอะไรไป”
“ไม่รู้…” มู่ซีกัดฟันแน่น แววตาเจ็บแค้น “เมื่อครู่เหมือนมีอะไรบางอย่างแทงเข้ามาในร่างข้า ตอนนี้ข้าเจ็บไปทั้งกาย น่าจะเป็นหนามบนเถาวัลย์”
เดิมทีมู่ฮวนคิดตำหนิ ครั้นได้ฟังน้ำเสียงของมู่ซีนางจึงไม่พูดอะไรอีก นางพยุงเขาขึ้นมา น้ำเสียงไม่นิ่งเฉยอีกแล้ว
“อาจารย์ข้ายังอยู่ ไป กลับไปให้อาจารย์ดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
……………………….
