วลาข้าอีกหน่อย บางที…” ไห่หรงชะงักไปเล็กน้อย ค่อยเอ่ยต่อว่า “ที่ข้าออกเดินทางครั้งนี้ ได ด้ยินว่าในหอแห่งแรกมีอัจฉริยะปรุงอาหารบำรุงสุขภาพ บางที…นางอาจมีทางรักษานายผู้เฒ่าได้”
ในโลกนี้ทุกคนรู้จักวิธีต้มยา ทว่าไม่มีคนรู้จักอาหารบำรุงสุขภาพนี้
อาศัยสมุนไพรและวัตถุปรุงอาหารก็มีผลลัพธ์น่ามหัศจรรย์เยี่ยงนี้
หากเปลี่ยนเป็นอาหารบำรุงสุขภาพจากยาวิเศษเล่า
ย่อมได้ผลขึ้นเป็นทวีคูณ
หากคิดช่วยนายผู้เฒ่า เกรงว่าคงมีแต่อัจฉริยะผู้นั้นถึงทำได้แล้ว…
น่าเสียดายที่เขาก็พยายามตามหาหมอเทวดาชิงเสียนของหอแห่งแรกผู้นั้นอยู่ หอแห่งแรกกลับปิดปากสนิท สุดท้ายไม่เผยข่าวใดๆ สักน้อยนิด
สายตามู่หลิงสิ้นหวัง ลำคอแห่งผาก ยิ้มขมขื่น “ขอให้ไต้ซือพำนักอยู่ที่นี่สักระยะได้หรือไม่ ช่วยตรวจดูอาการท่านผู้เฒ่าอีกครั้ง”
ไต้ซือไห่หรงเคยบอกว่า จะไม่ตรวจอาการให้ใครทั้งนั้น มิฉะนั้นหลายปีนี้เขาคงไปขอร้องคนไกล ให้หมอเทวดาของจวนฝูจู่ช่วยตรวจอาการให้ท่านผู้เฒ่าแน่
ครั้งนี้อับจนหนทางแล้วจริงๆ พลังฝีมือของท่านผู้เฒ่าถดถอยลงอยู่ตลอด คนไม่มีสติ อีกทั้งเรื่องนี้ไม่อาจให้คนนอกรู้ได้ เขาเองก็จนปัญญาถึงได้อาศัยมิตรภาพคบหาไปขอร้องไต้ซือ
