ไห่หรง
เดิมทีไต้ซือไห่หรงติดค้างน้ำใจคนผู้นั้น ตอนที่รับมู่ฮวนเป็นศิษย์ก็ถือว่าชดใช้หมดสิ้นแล้ว
ดีที่แต่ไรมาไต้ซือมีคุณธรรม ถึงได้รับคำขอสุดท้ายของเขา ยอมออกจากเขามายังตระกูลมู่
“ได้ เห็นแก่แม่นางน้อย ข้าจะอยู่ที่นี่หลายวัน” ไต้ซือไห่หรงยิ้ม “จริงสิ แม่นางที่อยู่กับเจ้าเมื่อปีนั้นเล่า นางเป็นพี่สาวหรือน้องสาวเจ้ากัน ทำไมตอนนี้ข้าถึงไม่เห็นนางอยู่ ข้างกายเจ้าแล้ว”
มู่หลิงมีลูกสาวแล้ว ถึงจะเกิดจากอนุ แต่มู่หลิงใส่ใจนางมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่ามิใช่เรื่องธรรมดา
นับประสาอะไรกับฮูหยินผู้นั้นให้กำเนิดลูกชายหญิงให้เขา
แม่หนูในปีนั้นน่าจะเป็นพี่น้องของเขามากกว่ากระมัง มาตอนนี้ก็ผ่านไปปี ดูท่าคงออกเรือนไปแล้ว
มู่หลิงสีหน้ากระอักกระอ่วน ขณะที่เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เฉินชิงเยียนก็ยิ้มแย้มก้าวออกมา
“พี่สาวออกจากจวนเทียนเสินไปหลายปี ไม่เคยกลับมาอีกเลย ทั้งไม่รู้ว่าไต้ซือไห่หรงมา มิฉะนั้นนางต้องออกมาต้อนรับท่านแน่”
