นเสียนชอบผู้หญิงประเภทนี้ก็ช่างเถอะ ด้วยสายตาเขา เดิมก็ไม่อาจหาแม่นางดีๆ ได้อยู่แล้ว ทำไมซีเอ๋อร์ถึงชอบนางด้วยเล่า
“ข้าบอกแล้ว เจ้าคุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ไม่ช้าเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วยก็โผล่ขึ้นมาด้านหลังมู่ซี ดึงเข่าสองข้างของเขาอย่างแรง เขายืนไม่มั่น คุกเข่าลงต่อหน้าเฟิงหรูชิงดังตุบ
มู่ซีเหงื่อผุดพรายออกจาหน้าผาก เทียบกับความเจ็บปวดแล้ว ที่ทำให้เขายากรับได้มากกว่าก็คือการดูหมิ่นเช่นนี้
เขากำหมัดแน่น หน้าขาวซีด แววตาคมกริบเสมือนใบมีดจ้องเฟิงหรูชิงเขม็ง
“นางสารเลว รนหาที่ตายหรือ”
เฟิงหรูชิงใช้สายตาดูแคลนมองมู่ซีที่คุกเข่าตรงหน้า “ข้าบอกแล้ว อยากเชิญข้ากินข้าวด้วย เจ้าต้องเดินก้าวหนึ่งคุกเข่าหนึ่งครั้งไปจนถึงประตูเมือง ข้าถึงจะลองคิดดู ส่วนเจ้าไม่อาจทำ ำได้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใคร่ครวญสักนิด เจ้าคุกเข่าก็พอแล้ว”
