หลัวเฟยหน้าแข็ง เขายืนอึ้งอยู่ข้างหลัง มองแผ่นหลังหลัวลี่พยุงฮูหยินผู้เฒ่าจากไป รับรู้เพียงความเย็นยะเยือกเล่นปราดเข้ามาในหัวใจ เย็นถึงขั้นทำให้เลือดในกายเขาจับตัวแข็ง ง
“หลัวเฟย เฟยเอ๋อร์ช่วยข้าตกลงกับปรมาจารย์ไห่หรงแล้ว ปรมาจารย์ไห่หรงยอมช่วยฮูหยินผู้เฒ่า น่าเสียดายที่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมรับ เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า” ฉินเสี่ยวเย่ว์ยกยิ้ มเย็นชา
เดิมทางนางก็ไม่คิดขอให้ปรมาจารย์ไห่หรงยื่นมือเข้าช่วย เขามีนิสัยเย่อยิ่งยโส ไม่ใช่ว่าจะเชิญได้ง่ายๆ
ก่อนหน้านี้ นางก็แค่อยากให้หลัวเฟยไม่อาจทอดทิ้งนางได้ลงเท่านั้นเอง
ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เห็นด้วยก็ดี กันไม่ให้นางต้องหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงได้
“ข้าจะเกลี้ยกล่อมท่านแม่ให้ได้” หลัวเฟยยิ้มขมขื่น “ต่อให้นางโกรธข้าก็ไม่ควรเอาชีวิตเป็นเดิมพัน”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หรี่ตาลง ชั่วขณะนั้นนางฉุกคิดถึงหญิงสาวที่พาหลัวลี่ออกไปจากหอแห่งแรก ก็หยักยิ้มประชดประชัน
“หลัวเฟย ท่านก็สมควรใส่ใจหลัวลี่ได้แล้ว วันนี้ข้าเห็นนางอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง”
หลัวเฟยนิ่งเงียบสักพัก “เสี่ยวลี่โตแล้ว นางมีสิทธิ์คบหาสหายเองได้”
ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าขรึมลง
ไม่ว่าหลัวลี่ทำอะไรผิด หลัว
