ของเสี่ยวชิงก็คือ ต่อไปนางก็จะมาหาอีกฝ่ายได้บ่อยๆ แล้วใช่หรือไม่
“อีกอย่าง…” เฟิงหรูชิงชะงักเล็กน้อย ยื่นมือไปหาฉินเฉิน “เอาปิ่นปักผมคืนข้า”
ฉินเฉิน “…”
“ข้ารู้ว่าเจ้าเอาไป ปิ่นปักผมอันนั้น เป็นของที่ซู่อีให้หนานเสียนมอบมันกับข้า เป็นคู่กัน ดังนั้นเจ้าเอาปิ่นปักผมคืนมา หากเจ้าต้องการละก็ ข้าจะมอบของอย่างอื่นให้เจ้าแทน ”
ความจริงเฟิงหรูชิงก็ไม่รู้ชัดว่า ปิ่นปักผมนี้มาจากหงส์ขาว ตอนนั้นหงส์ขาวชิงมาจากยอดฝีมือมนุษย์คนหนึ่ง สุดท้ายถูกหนานเสียนชิงมา นำมันพร้อมสมบัติอื่นมอบให้กับเฟิงหรูชิง
ผลคือ…
หนานเสียนยังบอกนางว่า เป็นของขวัญพบหน้าที่แม่ของเขามอบให้
จนมาถึงวันนี้ เฟิงหรูชิงยังไม่รู้ว่าปิ่นปักผมนี่มาจากหงส์ขาว
ฉินเฉินขมวดคิ้ว “เจ้าไม่เคยใช้ปิ่นปักผมอื่น มีก็แต่ปิ่นหยกนี้ที่เจ้าเคยใช้”
“ฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงสีหน้าอับจนหนทาง
สุดท้ายฉินเฉินก็วางปิ่นปักผมไว้ในมือเฟิงหรูชิงอย่างเสียดาย
เฟิงหรูชิงเผยยิ้ม
หลัวลี่ที่อยู่นด้านข้างเกิดความงุนงงในตอนแรก เปลี่ยนมาเป็นแปลกใจ สุดท้ายค่อยเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง
เดี๋ยวก่อน
เมื่อครู่นางได้ยินว่าอะไ
