กจิ้งจอกตาขาวไม่สำนึกบุญคุณคน…”
“พอแล้ว!” ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไป ตวาดตำหนิหลิวสยา “หยุดพูดได้แล้ว ตระกูลฉินผิดต่อเฉินเอ๋อร์”
บรรดาสาวใช้พวกนี้ไม่รู้ที่มาของฉินเฉิน
แต่นางผู้เป็นพี่สาวของเขา นางรู้กระจ่าง
และก็ด้วยเหตุนี้ นางถึงได้รู้สึกผิด กระทั่งเกลี้ยกล่อมมท่านพ่อท่านแม่หลายครั้ง
วันนี้เพื่อแต่งงานเข้าตระกูลมู่…นางก็ไม่มีวิธีอื่นอีก
ดังนั้นนางไม่อาจให้คนพวกนี้รังแกฉินเฉิน มิฉะนั้น ความรู้สึกอยากรับผิดชอบของนางยิ่งมากขึ้นทุกที
รอยยิ้มของฉินเฉินก็ค่อยๆ หายไป เขาหันกลับมาอย่างสงบ แล้วเดินผ่านฉินเฟยเอ๋อร์ไป สายตากลับไม่มองนางเลยสักแวบ
ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าแข็งค้าง
มือนางกำกล่องอาหารแน่น ใบหน้าซีดขาว กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นในกระบอกตาไว้
“คุณหนู” หลิวเสียกระทืบเท้า เอ่ยด้วยความเจ็บใจ “บ่าวทนดูไม่ได้ เขาช่าง…”
“หลิวสยา!”
ครั้งนี้น้ำเสียงฉินเฟยเอ๋อร์ขึงขังขึ้น ทั้งเจือโทสะ “หากเจ้ายังทำเช่นนี้กับเขาอีก คราวหน้า เจ้าไม่ต้องปรนนิบัติข้างกายข้าแล้ว ไม่ว่าเป็นอย่างไร เฉินเอ๋อร์ก็เป็นน้องชายข้า เป็นนายน้อยตระกูลฉิน”
หลิวเสียตัวแข็ง
