นางก้มหน้าไม่พูดไม่จา แววตายังคงเป็นรู้สึกอยุติธรรม
อีกทั้งมีโทสะและความแค้นที่มีต่อฉินเฉินด้วย
“นายน้อย”
ฉินเฉินเดินออกมาได้ไม่นาง บ่าวรับใช้ก็มาอยู่ตรงหน้าเขา
น้ำเสียงเขาไม่มีความเคารพใด กลับเป็นกันเผยความเยาะเย้ยและดูถูก
“คุณหนูตระกูลฉินมาหาท่าน”
ในบ้านหลังนี้มีแต่คุณหนูใหญ่ฉินที่ดีกับฉินเฉินเท่านั้น กระทั่งเจ้าบ้านและฮูหยินก็ดูแคลนเขาอย่างยิ่ง
บ่าวรับใช้อย่างพวกเขาย่อมไม่เคารพอีกฝ่าย
ฉินเฉินหยุดชะงักฝีเท้า แต่ก็ไม่ได้หยุด เดินตรงไปเรือนด้านหลัง “ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!”
ยามปกติหลัวลี่มาหาฉินเฟยเอ๋อร์จนเคยชินแล้ว ดังนั้นเมื่อครู่คนตระกูลฉินถึงไม่ได้ขัดขวางนาง
ครั้นนางเห้นว่าฉินเฉินกำลังจะจากไป ก็ร้อนรน รีบพุ่งเข้าไปขวางเบื้องหน้าเขา
“ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!” หลัวลี่หน้าแดงก่ำ หายใจหอบฮัก “ข้า…ข้ามีธุระกับเจ้า เจ้าตามข้ามาหน่อย ถ้าเจ้าไม่ไปจะต้องเสียใจแน่”คนตระกูลฉินมีตั้งมาก นางไม่สะดวกพูดมากความ ที สำคัญคือต้องพาฉินเฉินออกจากที่นี่ก่อน
ฉินเฉินเดินอ้อมกายหลัวลี่ไปมุ่งไปทางห้องข้างหลัวลี่ในอารมร้อนรน แววตานางเหลือบเห็นปิ่นปักผมใน
