ยินผู้เฒ่าอย่างไม่เข้าใจ “พวกเราบอกว่าจะออกจากตระกูลหลัวแล้วมิใช่หรือ”
“นั่นเพราะข้าคิดว่าข้ามีชีวิตอีกไม่นานแล้ว ตอนนี้…ข้ามีทางรักษาโรค ทำไมต้องปล่อยให้ผู้หญิงตระกูลฉินนั่นได้เสพสุขง่ายๆ เล่า” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างแรง หั วเราะเสียงเย็นชา
อย่าเห็นว่านางไม่มีพลังฝึกปรือแล้ว แต่ความน่าเกรงขามในวัยสาวของนางยังคงอยู่
ยิ่งกว่านั้นตระกูลหลัวเป็นสิ่งที่ตาแก่ก่อร่างขึ้นมากับมือ นางไม่ปล่อยให้เป็นของคนอื่นง่ายๆ แน่!
“ก็ได้” อารมณ์ของหลัวลี่ตกต่ำลงไม่น้อยในชั่ววูบ นางยังหลงคิดว่าจะไม่ต้องกลับตระกูลหลัวอีกต่อไปแล้ว หากนางไม่กลับไป ปล่อยให้ท่านย่ากลับไปคนเดียว จะถูกฉินเสี่ยวหมิงยั่วโม มโหตายหรือไม่
คล้ายนางฉุกคิดอะไรได้แล้ว หันไปหาเฟิงหรูชิง
“เสี่ยวชิง ข้าจะพาฉินเฉินมาพบเจ้า”
ฉินเฉินหรือ
ฮูหยินผู้เฒ่าตะลึงงัน เฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์กับฉินเฉินหรือ
อันที่จริงฮูหยินผู้เฒ่าไม่เกิดความรู้สึกเลวร้ายกับฉินเฉิน เจ้าเด็กนั่นเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แตกต่างจากตระกูลฉิน
บางทีอาจเป็นเพรา
