ะเขาไม่ใช่เชื้อสายของตระกูลฉิน ฮูหยินผู้เฒ่าจึงไม่แค้นเขา ซ้ำยังเคยคิดยกหลัวลี่ให้เขาด้วย เด็กคนนั้นน่าสงสารเหลือเกิน
แต่ต่อหน้าเฟิงหรูชิง ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไร ทั้งไม่ถามอะไร นางกำไม้เท้าในมือ เอ่ยว่า “ลี่เอ๋อร์ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
แต่ต้นจนจบเฟิงหรูชิงไม่เอ่ยปากมากความ สาวตานางจับจ้องยังทิศทางที่ฮูหยินผู้เฒ่าและหลัวลี่จากไป แววตาปรากฏความอ่อนโยน
เฉินเอ๋อร์ ในที่สุดพวกเราก็จะได้พบหน้ากันแล้ว
…
หลังจากออกจากเรือนมา ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยชะงักฝีเท้า นางขมวดคิ้ว “ลี่เอ๋อร์ แม่นางเสี่ยวชิงมีความสัมพันธ์อันใดกับฉินเฉิน
