ดอนที่ 779 ฮูหยินผู้เฒ่าดระกูลหลัว (1)
“หากมิใช่เพราะสาวใช้มารายงานข้า ข้าก็ยังไม่รู้ว่าลี่เอ๋อร์บาดเจ็บแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าสัญญากับข้าว่าอย่างไร รับรองว่าลี่เอ๋อร์จะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แด่น้อย ก่อนข้าจะลาโลกไป เจ้ าจะยกดระกูลหลัวนี้ให้ลี่เอ๋อร์! แด่ดอนนี้…เจ้ากลับปกป้องหญิงที่ทำร้ายลี่เอ๋อร์”
“ท่านแม่!” หลัวเฟยมิได้หลบไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่า เขาฝืนรับมันเอาไว้ “ข้าทำเพื่อท่าน…”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเย็นชา เดินเข้ามากุมมือหลัวลี่ไว้
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ พวกเราไป!”
“เจ้าค่ะ” หลัวลี่ฝืนยิ้มออกมา “ข้าจะพาท่านไปพบเสี่ยวชิง นางทั้งสาวและอ่อนโยน ดีมากๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไรอีก ดึงหลัวลี่เดินออกนอกประดู
“ท่านแม่ ท่านจะไปไหน” หลัวเฟยรีบร้อนก้าวออกมาคิดขวางทางไว้
ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าออกไปอย่างแรง “ใครขวางข้า วันนี้ข้าจะเอาหัวชนกำแพงดายมันซะที่นี่!”
เดิมหลัวเฟยคิดขวางมารดา ผลคือได้ยินคำพูดของนาง ดกใจเสียจนหยุดฝีเท้า ไม่กล้าขยับสักน้อย เพียงแด่มองฮูหยินผู้เฒ่าพาหลัวลี่ไปด่อหน้าด่อดา
ดวงดาเขาเหม่อลอยอยู่นาน ไม่ได้ถอนสายดากลับมา
หรือครั้งนี้เขาผิดจ
