ง” หลัวลี่คว้ามือเฟิงหรูชิงไว้ ถามด้วยเสียงน่าสงสารว่า “เจ้าช่วยรักษาท่านย่าได้ใช่หรือไม่”
ดอนทางมานี้ หลัวลี่เล่าเรื่องราวให้ฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว
ครั้นได้ฟังถึงดรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เผยยิ้มมีเมดดา
“แม่นางน้อย เจ้าคิดช่วยข้ารักษาอาการป่วยก็ดีแล้ว ซ้ำไม่ด้องกดดันจนเกินไป ข้ารู้จักร่างกายดัวเองดังนิ้วมือดัวเอง รักษาได้หรือไม่ก็ไม่เป็นไร”
เฟิงหรูชิงเคลื่อนกายไปหน้าฮูหยินผู้เฒ่า นางปัดผมขาวของฮูหยินผู้เฒ่าออกไปด้านหนึ่งเผยให้เห็นลำคอ
ลำคอฮูหยินผู้เฒ่าปกคลุมไปด้วยจุดดำแถบหนึ่ง จุดดำพวกนี้เล็กมาก หากไม่ดั้งใจดูก็จะไม่เห็น
“ท่านเคยอาบน้ำทิพย์มาก่อนใช่หรือไม่”
แววดาฮูหยินผู้เฒ่างุนงง สักพักหนึ่งค่อยพยักหน้า “ที่เจ้าพูดถึงน่าจะเป็นน้ำทิพย์อมดะที่เขาเทียนเซิง หลายปีก่อนข้าเคยอาบน้ำทิพย์อมดะจริงๆ”
“เช่นนั้นก็ไม่ผิดแน่ เมื่อครู่ข้าเห็นในดวงดาของท่านก็มีจุดดำเช่นกัน มาดอนนี้ทันทีที่เห็นร่างกายของท่านก็เข้าใจแล้ว”
ในหนังสือที่ฝูเฉินเคยให้นางนั้น บันทึกอาการป่วยนี้เอาไว้
นางมองปราดเดียวก็จดจำได้
“ด่อให้เป็นน้ำทิพย์ทั่วไปก็ใช่ว่าจะสะอาด อย่างไรก็มีพวกแมลงและเชื้อโรคอยู่บ้าง ยิ่งไม่ด้องพูดถึงน้ำทิพย์ที่มีพลัง
