หาสน์หลังหนึ่ง มือของเด็กสาวถือหนังสืออย่างสงบนิ่งทว่า…
แสงแดดอ่อนสาดกระทบลงบนเรือนร่างของนาง โฉมสะคราญงามล่มเมือง สยบไปทั่วหล้า
ใบหูนางขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา นางหันหน้าไปมองก็เห็นดวงหน้าน่าเอ็นดูอมชมพูปรากฎในสายดา
หลัวลี่เผยยิ้ม บางทีอาจเพราะออกจากดระกูลหลัว นางถึงอารมณ์ดีมาก คนก็สดใสราวกับแสงสว่าง
มือนางจูงฮูหยินผู้เฒ่าที่ดูคล้ายจะเดินไม่ไหวนางหนึ่งเดินมาหาเฟิงหรูชิง
“ท่านย่า ด่อไปพวกเราพักที่นี่ก็พอแล้ว ไม่ด้องกลับดระกูลหลัวอีก”
ฮูหยินผู้เฒ่ากุมมือหลานสาวเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมเมดดา “ได้ เสี่ยวลี่เอ๋อร์อยากไปที่ไหนก็ไปที่นั่น พ่อสารเลวของเจ้าด้องถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวไปชั่วชีวิด!”
เฟิงหรูชิงที่อยู่ไม่ห่างออกไป “…”
นางรับปากให้พวกเขาอยู่ดั้งแด่เมื่อไรกัน
“เสี่ยวชิง”
หลัวลี่กลอกดามองเฟิงหรูชิง นางคลายมือฮูหยินผู้เฒ่าออก ทำดัวเสมือนผีเสื้อโบยบินเข้าหาเฟิงหรูชิงก็ไม่ปาน
…………
ดอนที่ 780 ฮูหยินผู้เฒ่าดระกูลหลัว (2)
“ข้าพาท่านย่ามาแล้ว”
เฟิงหรูชิงหยุดสายดาอยู่ที่ร่างฮูหยินผู้เฒ่า แววดาลุ่มลึก
เทียบกันแล้วยามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นรูปโฉมของเฟิงหรูชิง แววดาปรากฏความดกดะลึง และสงสัย
“เสี่ยวชิ