นๆ พวกนางคงไม่อาจรับได้ มีแต่ข้าเท่านั้น มีแต่ข้าที่ทนได้ หลัวเฟย ท่านจะไม่แต่งงานไปทั้งชีวิตเพื่อนางหรือ”
หลัวเฟยหน้าคล้ำง้ำงอ ไม่พูดมากความ
“หลัวเฟย” ฉินเสี่ยวเย่ว์เดินเข้าหาหลัวเฟย มุมปากนางหยักโค้งเจือความขมขื่น “หากนางไม่พอใจข้าจริงๆ ข้าจากไปก็ได้ ข้าฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่ได้ต้อยต่ำถึงขึ้นต้องอ้อนวอนท่าน! ความจริงตอนนั้นที่ข้าเลือกท่านยังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือข้าไม่อาจให้กำเนิดลูกได้ ท่านมีลี่เอ๋อร์แล้ว ทั้งไม่ให้ความสำคัญกับลูกชายดูถูกลูกสาว ย่อมไม่ขอให้ข้าคลอดลูกให้ท่านอีก”
ใบหน้าหลัวเผยความตะลึงงัน
ฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่อาจคลอดลูกได้หรือ
นั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่มีลูกอีกคนหรือ ไม่มีใครแย่งตำแหน่งลี่เอ๋อร์ไปได้แล้ว
หากฉินเสี่ยวเย่ว์พูดแต่แรก ลี่เอ๋อร์คงยอมรับนางได้ไม่ยากเย็นเช่นนี้ ตอนนี้ลี่เอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บ ทุกอย่างก็สายไปแล้ว
อันที่จริงฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่อาจให้กำเนิดลูกได้เป็นเรื่องจริง
ด้วยฐานะของนาง ไม่อาจเป็นอนุใครได้ และก็ไม่ได้ตระกูลยอมรับนายหญิงที่ไม่อาจมีลูกได้
ตระกูลที่มีแต่ลูกอนุไม่มีลูกภรรยาหลวงต้องถูกหัวเราะเยาะแน่นอน!
แต่หลัวเฟยไม่เหมือนกัน
เขามีลี่เอ๋อร์แล้ว ที่ต่างจากชายอื่นก็
