วยข้าโน้มน้าวนางหน่อย ข้าไม่ตั้งใจจริงๆ…”
นางจงใจแล้วจะทำไม
เพียงแต่หลัวเฟยไม่เชื่ออีกฝ่าย ต่อให้ยายแก่นั่นเชื่ออีกฝ่ายก็เท่านั้น!
ฉินเฟยเอ๋อร์มุ่นคิ้วกวาดตามองฉินเสี่ยวเย่ว์ ท่านน้าของนางทำอะไรไม่ระวังอีกแล้ว
รู้ทั้งรู้ว่าเสี่ยวลี่ไม่ชอบนาง ยังกล้าทำผิดเช่นนี้อีก ต่อให้นางไม่ตั้งใจก็ตาม เสี่ยวลี่ย่อมไม่พอใจแน่
“เสี่ยวลี่” ฉินเฟยเอ๋อร์เดินมาหน้าหลัวลี่อย่างเชื่องช้า นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาอบอุ่น “ให้ท่านน้าขอโทษเจ้าได้หรือไม่ เห็นแก่ที่นางไม่จงใจ ครั้งนี้ก็ช่างเถอะนะ หากมีครั้งหน้าข้าจะช่วยเจ้าระบายอารมณ์ดีหรือไม่
นางกับหลัวลี่มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวมาตลอด
กอปรกับนางสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง หลัวลี่เองก็กลัวนางจะเสียใจ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ฟังนางหลายคำ
ตอนนี้หากก่อเรื่องท่ามกลางผู้คน ทำให้สองตระกูลวางตัวลำบาก ให้ท่านน้าขอโทษเสียก่อน มีอะไรค่อยกลับไปคลี่คลาย
เหงื่อของหลัวลี่ผุดพรายออกมา นางกัดฟันแน่น แค่นเสียงออกมาสองคำ “ถอยไป”
นางเอามือไพล่หลัง แววตาของฉินเฟยเอ๋อร์จับจ้องนางอยู่นาน ตั้งแต่แรกจนถึงสุดท้ายได้แต่จับจ้องใบหน้านาง
