ไม่ทันสังเกตถึงมือที่ถูกลวกของนาง
“ท่านน้า ท่านยังไม่รีบขอโทษหลัวลี่อีกหรือ” ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นว่าครั้งนี้หลัวลี่โมโหแล้วจริงๆ กระทั่งนางยังพลอยถูกโกรธไปได้ นางรีบหันไปหาฉินเสี่ยวเย่ว์โดยไม่รู้ตัว เอ อ่ยเสียงเย็นยะเยือก “จนกระทั่งเสี่ยวลี่ให้อภัยท่านก็พอ”
หลัวลี่กำหมัดแน่น นางเจ็บจนพูดไม่ออกเลยสักประโยค
แต่ฉินเสี่ยวเย่ว์เกรงว่าอีกฝ่ายจะจากไป เอาแต่สะบัดแขนของนางอยู่ตลอด ทำให้นางเจ็บจนแทบทนไม่ไหว
หากรีบออกจากที่นี่ไปโรงหมอได้ เกรงว่ามือของนางจะมีรอยแผลเป็นแน่
“เฟยเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าขอโทษลี่เอ๋อร์แล้ว นางไม่ยอมให้อภัยข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” แววตาของฉินเสี่ยวลี่เผยแววสำนึกผิด “เพื่อเป็นการขอโทษ เมื่อครู่เสี่ยวลี่ซื้ออาหาร ในหอแห่งแรก เจ้าบอกกับตระกูลมู่ได้หรือไม่ว่า ให้ทางหอแห่งแรกช่วยนางเตรียมอาหารสักหน่อย”
ฉินเฟยเอ๋อร์หุบยิ้ม “ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะบอกกับท่านป้ามู่ ลี่เอ๋อร์ เห็นแก่ความจริงใจของท่านน้า เจ้าให้อภัยนางได้หรือไม่ นางกับพ่อเจ้ารักกันจากใจจริง เจ้าทำเ
