”
หลัวเฟยกระตุกมุมปาก “ท่านแม่ ท่านยอมรับลูกเลี้ยงตระกูลฉินให้หลัวลี่ได้ ทำไมถึงไม่ยอมรับนางเล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตาใส่บุตรชาย
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์เป็นแก้วตาดวงใจของแม่ ส่วนเจ้ามันเป็นตัวอะไรกัน”
“…”
ขณะนั้นหลัวเฟยสงสัยว่าเขาเป็นลูกแท้ๆ หรือไม่
“ท่านแม่ อันที่จริง…เสี่ยวเย่ว์มิได้เป็นอย่างที่ท่านคิด นางไม่มีทางรังแกลี่เอ๋อร์ อีกอย่าง พ่ออย่างข้าก็ไม่ใช่คนตาย ข้าก็ไม่อาจให้ใครรังแกลี่เอ๋อร์เช่นกัน”
“นั่นก็ไม่แน่” ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงหึ “ต่อไปเจ้ากับฉินเสี่ยวเย่ว์มีลูกด้วยกันแล้ว ยังจะมีที่ยืนของลี่เอ๋อร์อีกหรือ หากมิใช่เพราะข้าไม่แข็งแรง เจ้าจะแต่งข้าก็ไม่สนใจ เช่นกัน อย่างน้อยข้าก็ยังปกป้องลี่เอ๋อร์ได้ ข้าใกล้ตายแล้ว ข้าจะยอมให้เจ้าหาคนมาเพิ่มปัญหาให้ลี่เอ๋อร์ได้อย่างไร”
“ท่านแม่!” น้ำเสียงหลัวเฟยแข็งขึ้น “ข้าบอกว่าข้าจะไม่ให้ท่านจากไป ข้าจะพยายามช่วยท่านอย่างสุดความสามารถ”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “ช่างเถอะ เป็นตายอยู่ที่ชะตา ข้าไม่สนใจอะไรมาก ลี่เอ๋อร์ รอข้าตายแล้ว เจ้าก็ไปหาเจ้าจิ้งจอกน้อยของ
