ุณหนูหลัว”
ผู้ดูแลหอแห่งแรกเห็นหลัวลี่ ก็ยิ้มร่าเดินเข้ามา “ขอโทษด้วย คุณหนูหลัว วันนี้หอแห่งแรกของพวกเราไม่รับแขก”
หลัวลี่อึ้งไป สีหน้าเสียดาย
น่าเสียดายแล้ว เดิมนางอยากให้เฟิงหรูชิงลิ้มรสอาหารอร่อยของหอแห่งแรก ผลคือหอแห่งแรกไม่ต้อนรับแขก
“ท่านผู้ดูแล ข้าถามหน่อยได้หรือไม่ ว่าทำไมวันนี้หอแห่งแรกไม่รับแขก”
“คือว่า มู่ฮวนคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่กลับมาแล้ว ทั้งยังมาพร้อมกับไต้ซือไห่หรงผู้เป็นปรามาจารย์ ตระกูลมู่กำลังต้อนรับพวกเขา นอกจากคนที่มีเทียบเชิญแล้ว คนอื่นไม่อาจเข้าได้
ปรามาจารย์ไห่หรงหรือ
ปรามาจารย์ไห่หรงของมู่ฮวนหรือ
หลัวลี่แววตาวาวโรจน์ จากนั้นก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
ฝีมือการแพทย์ของปรามาจารย์ไห่หรงสูงส่งมาก เก่งกาจเช่นเดียวกับหมอในจวนเทียนเสินผู้นั้น
ที่เหมือนกันก็คือ ทั้งสองลงมือรักษาคนน้อยมาก
ยิ่งปรามาจารย์ไห่หรงที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยละโมบลาภยศ เป็นเสมือนนกกระเรียนป่าท่องเมฆ[1] อยากให้เขาช่วยรักษาท่านย่า แทบไม่มีโอกาสเลย
หลัวลี่แววตาสิ้นหวัง หมุนตัวเตรียมออกจากหอแห่งแรก
บางทีอาจเป็นเพราะนางไม่ได้สติ จึงไม่ทันสังเกตเห็นหญิงที่เดินตรงเข้ามา
ผู้หญิงนั้นอายุราวๆ สามสิบกว่า กลับรักษาร่า
