ขลุกอยู่กับสัตว์วิเศษทั้งวัน ต่อให้ไร้ความรู้สึกรักใคร่ เพียงแค่เลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดก็ไม่ได้เช่นกัน
เขาไม่รักภรรยาได้ แต่ภรรยาของเขาชั่วชีวิตนี้ต้องเฝ้าอยู่ตระกูลมู่รอเขากลับมาเท่านั้น!
“อีกอย่างพ่อของเจ้าไม่เคยทำเรื่องผิดต่อนางเลย เขาก็แค่อยากรับอนุเท่านั้น ไม่ได้หย่าซู่อี นางถึงกับบีบให้พ่อเจ้าไล่ข้าออกไป พ่อเจ้ายอมผ่อนลงทุกวิถีทางแล้ว นางก็ยังไม่ยอม”
ครั้นคิดถึงเรื่องต่างๆ ในปีนั้น เฉินชิงเยียนจะไม่เคียดแค้นได้อย่างไร
นางเกือบจะ…เกือบจะไม่ได้เยียบย่างเข้าตระกูลมู่แล้ว!
หากไม่ใช่เพราะมู่หลิงทำเพื่อนางที่ช่วยเขาจนเส้นชีพจรได้รับบาดเจ็บ สูญเสียพลังฝีมือไป เขาคงไม่เกิดความรู้สึกผิดให้นางเข้ามายังตระกูลมู่…
ทุกอย่างเป็นเพราะซู่อี!
“เอาล่ะ เจ้าไปใคร่ครวญดูให้ดี แล้วไปที่หอแห่งแรก” เฉินชิงเยียนหมุนกาย “ข้าก็จะไปหาพ่อเจ้าแล้ว หลายวันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก”
สิ้นเสียง เฉินชิงเยียนไม่พูดมากความอีก เดินออกนอกเรือนไป
มู่ซีทอดสายตามองท้องฟ้าไม่ไกลออกไป ใบหน้าบึ้งตึงเผยยิ้มร้ายกาจอย่างที่สุด
“ชั่วชีวิตนี้ข้ากับหนานเสียนถูกกำหนดให้เป็นศัตรู ของของเขา ข้าล้วนต้องแย่งมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นอำ
