นาจฐานะ หรือว่าสตรี!”
ส่วนเขาก็เชื่อว่า ไม่ว่าหญิงใดๆ ล้วนไม่อาจหนีเงื้อมมือเขาไปได้
…
ตระกูลหลัว
สาวน้อยชุดชมพูเดินเข้าจวนด้วยความเร่งร้อน นางมองดูก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าอิดโรยนั่งตากแดดอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงสีหน้าย่ำแย่เหมือนเดิม แต่นางไม่ยอมนอนอยู่บนเตียง ดังนั้นทุกวันจึงต้องฝืนออกมาเดิน
“ท่านย่า!”
เสี้ยววินาทีนั้น หลัวลี่น้ำตาไหล นางเดินไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า ขบริมฝีปาก “ท่านย่า ข้าไม่ดีเอง ถึงข้าออกไปตามหาหมอเทวดาข้างนอก แต่กระทั่งคนของข้ายังไม่เคยได้พบข้า ข้ามันไร้ประโยชน์นัก”
ฮูหยินชราสายตาอ่อนโยน ลูบหัวหลัวลี่
นางมีสีหน้าอบอุ่น “ลี่เอ๋อร์ เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว ย่าอายุมากแล้วไม่เป็นไร ห่วงก็แต่เจ้าเท่านั้น มีคนบอกว่าพอมีแม่เลี้ยงก็จะมีพ่อเลี้ยงตามมา หากข้าจากไปแล้ว เจ้าจะทำอย่างไรดี”
เดิมทีหลัวลี่ยังพอควบคุมตัวเองได้บ้าง ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยจบ น้ำตานางก็ไหลพรั่งพรูลงมา ร้องไห้โฮเข้าหาฮูหยินผู้เฒ่า
“ท่านย่าอย่าจากไปนะ ท่านไปแล้วข้าก็ถูกรังแก ถ้าท่านจะไปต้องพาข้าไปด้วย ฮือๆ…”
ฮูหยินผู้เฒ่ากอดหลัวลี่เอาไว้ น้ำตาไหลอย่างเจ็บปวด “ลี่เอ๋อร์ที่น่าสงสารของย่า อายุน้อยๆ ก็ขาดแม่ไป ตอนน
