ี้กระทั่งพ่อก็จะกลายเป็นพ่อเลี้ยงอีก ไม่สู้ให้ตาเฒ่าที่ตายไปแล้วของข้าพาพวกเราสองย่าหลานไปด้วยกันเถอะ เพื่อไม่ให้พวกเดียรัจฉานที่ใจจืดใจดำรังแกได้”
หลัวเฟยที่เพิ่งเดินเข้ามา เห็นสองย่าหลานกอดกันร้องไห้
โดยเฉพาะคำพูดของพวกนาง ทำให้เขาหน้าตึงโดยไม่รู้ตัว
ครั้นเห็นสองคนร้องไห้สะเทือนใจ เขากระแอมไอสองคำอย่างอดไม่ได้ “ท่านแม่ ลี่เอ๋อร์ พวกท่านทำอะไรกัน อย่างไรข้าก็เป็นพ่อของลี่เอ๋อร์ กลายเป็นพ่อเลี้ยงไปตั้งแต่เมื่อไร”
“เจ้าไปให้พ้น เจ้าคิดจะหาแม่เลี้ยงให้ลี่เอ๋อร์ ต่อไปยังจะไม่ใช่พ่อเลี้ยงอีกหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้เกินควบคุมตัวเองได้ “ตอนข้าอยู่ข้ายังช่วยนางได้บ้าง พอข้าตายแล้วใครจะช่วยลี่เอ๋อร์ที่น่าสงสารของข้า”
“ท่านย่า ท่านพาข้าไปด้วยนะ” หลัวลี่น้ำตานองหน้า เจ็บปวดเหลือประมาณ
หลัวเฟย “…”
“ท่านแม่…” เขาอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “สุขภาพท่านไม่ค่อยดี ร้องไห้จะทำลายสุขภาพเอาได้”
