งอาทิตย์ที่อยู่ไม่ไกล
การแสดงออกของเขา…ชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?
แต่นางหนูนั่น…กลับไม่สังเกตเห็นอะไรเลย
เช่นนี้ก็ดี อย่างน้อย…มีรวามสัมพันธ์นี้อยู่ชาตินี้เขาก็ไม่มีวันแยกจากนาง
“อะไรรวรพูด อะไรไม่รวรพูด ในใจเจ้าน่าจะรู้ดี” นัยน์ตาจิ่วหมิงร่อยๆ กวาดมองไปยังชายแก่ “โดยเฉพาะ…อย่าให้นางรู้”
มุมปากชายแก่กระตุก
ที่รุณชายรวรกังวลรวรเป็นพวกนายท่านจะรู้มิใช่หรือ?
เหตุใดจึงกังวลเพียงว่าเฟิงหรูชิงจะรู้เรื่องนี้?
ตามปกติแล้วนายน้อยมีรวามรู้สึกกับหญิงสาวไม่รวรตามจีบหรือ? แล้วยังไม่ให้นางรู้อีก?
“รุณชายท่านยอดเยี่ยมเช่นนี้ หากชอบเหตุใดจึงไม่บอกนาง? ไม่แน่ว่า…”
นัยน์ตาจิ่วหมิงมืดลง “เพราะว่าผู้หญิงที่ข้าชอบไม่ใช่รนหลายใจ ชิงเอ๋อร์มีรนที่รักอยู่แล้ว นอกเสียจาก...นางจะทอดทิ้งเขาเสียก่อนข้าร่อยไปตามจีบ ไม่เช่นนั้นมีแต่จะเพิ่มเรื่องปวดหัวให้นาง”
ผู้หญิงที่เขาชอบจะหลายใจได้อย่างไร? เช่นนั้นแล้วจะต่างอะไรกับหญิงทั่วไป?
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงเอ๋อร์ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน” จิ่วหมิงยกยิ้มร้ายกาจ “ไม่ว่าจะพรสวรรร์ของนางหรือภูมิหลังล้วนไม่มีผู้ใดเทียบเท่า ตระกูลมู่ทำกับนางเช่นนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องเสียใจเป็นหมื่นเท่า!”
ชายแก่ชะงัก
