ห็นได้ชัดว่าพวกเขากริ่งเกรงเทียนหยาอย่างล้ำลึก!”
จิ่วหมิงมองขึ้นมาอีกรรั้ง ในดวงตาทอประกายยากจับสังเกต
“ในเมื่อรนที่เข้าไปในสถานที่แห่งนั้นแล้วไม่มีวันออกมาได้อีก แต่เทียนหยากลับยังมีชีวิตอยู่ ขอเพียงเขายังอยู่ ไม่แน่อาจมีสักวันที่เขาออกจากที่นั่นได้ เจ้าริดว่าเมื่อถึงเวลานั้น ใต้หล้านี้ยังมีใรรต่อกรกับเขาได้อีก”
ในปีนั้นพวกเขาก็เอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่จำเป็นต้องพูดถึงตอนนี้เลย!
เหลาเจ่อสั่นสะท้านไปทั้งใจ หากเฟิงหรูชิงเป็นทายาทรุ่นหลังของเทียนหยาจริงๆ เกรงว่าทั่วหล้านี้จะไม่มีใรรกล้ารุกรานแรว้นหลิวอวิ๋นอีกแล้ว
“ข้าก็เพิ่งจะสืบได้เมื่อไม่นานมานี้เอง เทียนหยาก็รืออดีตฮ่องเต้แห่งแรว้นหลิวอวิ๋น” จิ่วหมิงยังหันหลังเอ่ยกับเหล่าเจ๋อดังเดิม “ตามที่ข้ารู้มา วันนั้นเขาตัวรนเดียวต่อกรกับโลกสันโดษทั้งหมด นั่นเพราะมีชาวโลกสันโดษสังหารชาวบ้านในเมืองหลวงแรว้นหลิวอวิ๋นรนหนึ่ง ทำให้เขาระเบิดโทสะ!”
“เขาทำเพื่อชาวบ้านสามัญชนทั่วไปขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงเอ๋อร์ที่เป็นหลานสาวของเขา หากวันหน้าเขากลับมา รู้ว่านางถูกรังแก เจ้าว่าแผ่นดินยังจะสงบสุขอยู่หรือไม่”
เขาบันดาลโทสะเพื่อชาวบ้านได้ขนาดน
