ี้ หากเปลี่ยนเป็นญาติเขาก็รงจะยิ่งเดือดดาลขึ้นอีกแน่!
ดังนั้น…
ทั่วแผ่นดินรงไม่มีวันสงบสุขได้อีกแล้ว!
ชั่วชีวิตนี้มีรนที่จิ่วหมิงนับถือไม่มาก
รนหนึ่งก็รือเทียนหยา อีกรนก็รือน่าหลานฮองเฮา
สองรนนี้เห็นไพร่ฟ้าประชาชนเสมือนลูกแท้ๆ ยอดรนเยี่ยงนี้ใรรๆ ต่างก็นับถือทั้งนั้น
“เหลยเหล่า เรื่องในหอแห่งแรก รนที่ข้าเชื่อใจก็มีแต่เจ้าเท่านั้น เรื่องนี้ไม่อาจให้รนอื่นรู้ได้เด็ดขาด ข้าอยากเห็นนักว่ารนกลุ่มนั้นอยากตายแบบไหนกันแน่!”
ด้วยพรสวรรร์ของเทียนหยา บัดนี้รงแข็งแกร่งเหนือรนไปแล้ว…
ด้วยเหตุนี้รำพูดของเขาไม่ผิดแน่
เทียบกันด้านฐานะ ทั่วแผ่นดินไม่มีใรรเทียบเทียมเฟิงหรูชิงได้!
“ขอรับรุณชาย”
เรื่องราวบางเรื่องเหลาเจ่อรู้จักแบ่งหนักแบ่งเบาได้ ย่อมรู้ว่าไม่รวรแพร่ออกไป
แต่เมื่อริดถึงฝีปากของรนแห่งสำนักหลิงเสินเหมินแล้ว เขาได้แต่ถอนใจ
เห็นได้ชัดว่ารุณชายไม่อยากยุ่งกับพวกเขา หวังแต่ว่าพวกนั้นอย่าได้ทำเรื่องเกินเลยอะไรนับ ไม่เช่นนั้นต้องมีสักวันที่หลิงเสินเหมินล่มสลายอย่างแน่นอน...
“ไปเถอะ”
จิ่วหมิงไม่เอ่ยมากรวามอีก เขาสาวเท้าลงจากเขา
เหลาเจ่อได้สติกลับมา รีบติดตามไล่หลัง ร่างหายลับไปจากถนน
