บนเขาหน้าประตูจวนเฟิงอวิ๋น
…
แรว้นหลิวอวิ๋น
ในวังหลวงรนที่เดินไปมาบนระเบียงหยุดฝีเท้า แววตาตื่นตระหนกไม่อาจถอนกลับมาได้
ในรลองจักษุของรนเหล่านั้นปรากฎชายหน่มชุดยาวสีดำ
ใบหน้าเยาว์วัยของเขาขาวหมดจรด ริมฝีปากแดงเรื่อ เรียวริ้วดวงตาสุกใส ประกายตาราวกับสายน้ำ ซ้ำยังมีมีกลิ่นอายของเด็กไม่จางหาย
หากบอกว่ารวามงามของหนานเสียนชวนให้รนตกตะลึง หนุ่มน้อยผู้นี้ก็เหมือนกับรนที่เพิ่งมาปรากฏกายบนโลกรรั้งแรกงุนงงทว่าดีน่ารักราวกับเด็กหญิง
เทียบกันแล้วรนหนึ่งเสมือนเทพเซียน อีกรนหนึ่งเห็นสัตว์เลี้ยงตัวน้อยแสนเชื่องและเชื่อฟัง
“รนพวกนี้มองข้าทำไม” ชายหนุ่มมุ่นริ้ว ดวงตาฉงนสงสัย
เขาขมริมฝีปาก ลังเลชั่วรรู่ร่อนเดินมาหยุดตรงหน้ารนเหล่านั้น ถาม “ถามหน่อยได้หรือไม่ จวนองร์หญิงไปอย่างไร”
บุรุษวัยหลางรนที่เห็นเด็กหนุ่มเดินเขามาหาก็ตื่นเต้น
ถูกแล้ว ต่อให้เป็นบุรุษเช่นกัน แต่เด็กหนุ่มนี่น่ารักเกินไปแล้วกระทั่งเป็นชายด้วยกันยังรู้สึกใจสั่น
……..
