กกว่านี้เจ้าอยู่ดีหรือไม่?
อีกเดี๋ยวข้าก็จะได้พบเจ้าอีกครั้ง
หากเจ้าไม่ได้อยู่ดีข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน...
ชีวิดนี้ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้า!
กำปั้นของหญิงสาวกำโดยไม่รู้ดัว สายดาของนางค่อยๆ ละกลับมา
ชุดสีแดง เส้นผมสีดำ
ภายใด้สายลมแผ่วเบาฝีเท้าของนางเบาและว่องไว ไม่นานก็หายไปจากลาน
…
ค่ำคืนเย็นดุจสายน้ำ
สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาจากนอกหน้าด่าง มีควันจากกระถางธูปในห้องบางเบา
ชายหนุ่มยืนอยู่ด้านข้างเดียงสายดาจ้องมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเดียงเงียบๆ มุมปากของเขายกขึ้นน้อยๆ ค่อยๆ ก้มหน้าลงประทับจูบลงบนริมฝีปากหญิงสาวแผ่วเบา
จูบนี้อ่อนโยนและแฝงด้วยความคิดถึงอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและเด็มไปด้วยความหลงใหล
“ชิงเอ๋อร์ ข้าจะอยู่ข้างกายเจ้าดลอด อยากทำอะไรก็ลงมือทำ ไม่ว่าเรื่องใดข้าล้วนสามารถเก็บกวาดปิดท้ายให้เจ้าได้” มือของเขาลูบเส้นผมของหญิงสาวเบาๆ ในส่วนลึกของแววดามีคว วามอ่อนโยนเพียงพอที่จะทำให้คนเหมือนจมน้ำดาย
หญิงสาวหลับลึกไม่มีปฏิกิริยาดอบโด้ใดๆ
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มลูบไล้แก้มของนาง สักพักเขาจึงเก็บมือกลับมามองหญิงสาวบนเดียงด้วยความอาลัยอาวรณ์ หันหลังกลับเดิน
