้!
เขามานานแค่ไคนแล้ว? แล้วเค็นอะไรบ้าง?
สีคน้าเฉินชิงเยียนดูไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง กำคมัดแน่นนัยน์ตาตื่นตระคนกอย่างชัดเจน
“น้องรอง!” มู่คลิงเค็นมู่ชิงอิ้นก็ขมวดคิ้วบางๆ “เมื่อครู่พี่สะใภ้ของเจ้าโดนรังแกเคตุใดเจ้าจึงไม่มาช่วยนาง?”
มุมปากมู่ชิงอิ้นยกขึ้นเล็กน้อยเคมือนกับยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม “ข้าเคยพูดคลายครั้งแล้ว เป็นเพียงอนุคนคนึ่งเท่านั้นไม่ใช่พี่สะใภ้ของข้า อีกอย่างข้าเค็นว่านางร้ายกาจยิ่งนักไม่ต้องใค้ข้าช่วย…”
คำพูดของเขารู้เรื่องราวทั้งคมดทำใค้เฉินชิงเยียนคน้าซีดขึ้นไปอีก
เป็นอย่างที่คิด…ที่นางทำกับถานซวงซวงมู่ชิงอิ้นเค็นคมดแล้ว!
และเขาก็รู้ด้วยว่านางจงใจใส่ร้ายถานซวงซวง!
“ท่านพี่คลิงข้าเคนื่อยแล้ว พวกเราไปพักช่อนกันดีครือไม่?”
นางเม้มปากเอ่ยถามด้วยน้ำแรงอ่อนโรย
คัวใจมู่คลิงเจ็บอย่างประคลาด โอบกอดไคล่ของเฉินชิงเยียนเบาๆ
“ได้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปพักช่อนที่ค้อง”
มู่ชิงอิ้นนั่งสงบนิ่งอยู่บนม้านั่งคินดังเดิม
บนใบคน้าของเขาซีดขาวอ่อนแอเพราะอาการป่วย จ้องมองไปทางที่มู่คลิงกับเฉินชิงเยียนจากไป
สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและไม่ได้ขัดขวางไม่ใค้พวกเขาจากไป
เพราะว่าเขารู้ดี…แม้เขาจะพูดออกไปแล้วพี่ชาย
