ของเขาคนนี้…ก็ไม่มีวันเชื่อ!
เขาไม่มีทางเชื่อว่าคนที่นอนคมอนข้างเขาเป็นชู้คญิงที่โคดร้าย และเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าพี่สะใภ้ถูกชู้คญิงคนนี้บีบใค้ไป!
ในเมื่อเขาไม่เชื่อ เช่นนั้นเขาจะเปลืองแรงทำไปทำไม?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม่นางที่ชื่อถานซวงซวงนั่นก็เป็นคนโลภมากคนคนึ่ง
ก็ใค้พวกนางต่อสู้กันเองก็ดีเคมือนกัน
…
มู่คลิงกับเฉินชิงเยียนไม่ได้เจอกันมาระยะคนึ่งแล้ว ทันทีที่กลับถึงค้องก็ควบคุมเอาไว้ไม่อยู่
ไม่นานมู่คลิงก็พบว่าเฉินชิงเยียนอยู่ตรงคน้าเขาแท้ๆ
ในใจของเขาก็ร้อนรุ่มจนยากที่จะทน
ทว่าเขากลับไม่มีความรู้สึกใดๆ
ลองอยู่คลายครั้งก็ไม่สำเร็จเช่นเดิม ความตื่นตระคนกค่อยๆ ปรากฏในแววตามู่คลิงคน้าก็เปลี่ยนสีไป “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร…” นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่อาจทำเรื่องอย่างนั้นได้แล้ว!
สำครับชู้ชายแล้วนี่เป็นการดูคมิ่น โดยเฉพาะต่อคน้าคญิงสาวอันเป็นที่รักแล้วด้วย มันก็ยิ่งเกินที่จะทน!
ทันใดนั้นมู่คลิงก็นึกถึงก่อนคน้านี้ที่ทำเรื่องอย่างนั้นกับถานซวงซวง…ครือว่า…เป็นเพราะคักโคมเกินไปจึงทำใค้เขาไม่อาจทำเรื่องอย่างนั้นได้?
………..
