าวันนั้นนางจะกลับมา”
“ดีจริง!” เฉินชิงเยียนยิ้มราวกับเด็ก “ท่านพี่ในที่สุดก็ยินยอมกลับมาแล้ว ท่านพี่หลิงท่านวางใจถึงเวลาข้าจะย้ายออกไป หากท่านพี่ถือสาน้องสาวที่มาใหม่ข้าก็พานางออกไปด้วย ยกัน ข้าจะดูแลนางแทนท่านเป็นอย่างดี”
มู่หลิงมองหญิงที่มีรอยยิ้มราวกับดอกไม้คนนี้ เขาหลับตาลงนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
เพื่อเขาชิงเยียนยอมรับความโกรธโมโหของท่านผู้เฒ่าทำให้ร่างกายแย่ลง
และเพื่อทำให้ซู่อีพอใจนางยอมไม่เป็นธรรมกับตัวเองเพื่อให้ซู่อีกลับมา…
ทว่าซู่อีทำอะไร?
ได้รับความโปรดปรานก็หยิ่งผยองไม่รู้จักเหตุผล!
ไม่เคารพสามีและยิ่งไม่มีหลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรม[1]!
“ชิงเยียนเจ้าไม่ต้องย้ายออกไป ถึงตอนนั้นก็อยู่ที่นี่แหละ” มู่หลิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น “เพราะว่าต่อให้เจ้าย้ายออกไปนางก็ไม่ได้ดีใจ นอกเสียจากว่าข้าจะยอมหย่าร้างกับเจ้า…”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดมองมู่หลิงด้วยคามตื่นตระหนก
แววตาตื่นกลัวของนางทำร้ายใจของมู่หลิงอย่างจัง
“ไม่เป็นไรข้าไม่มีทางหย่าร้างกับเจ้า ไม่เพียงแต่เจ้ายังมีถานซวงซวงด้วย!”
ในเมื่อครั้งนี้ซู่อีต้องการให้เขาอยู่กับหญิงอื่น เช่นนั้นเขาก็จะทำให้นางสมปรารถนา
ทว่าขอให้ภายภาคหน้านาง…อย่าได้เสียใจ!
“ท่าน
