พี่หลิง ท่านพูดเช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว” เฉินชิงเยียนยิ้มบางๆ “ท่านออกไปหลายวันควรจะไปเยี่ยมเยียนท่านผู้เฒ่าแล้ว ให้ข้าพาน้องซวงซวงไปพักผ่อนเอง”
มู่หลิงไว้วางใจเฉินชิงเยียนเป็นอย่างมาก เขาแย้มยิ้มบาง “ดี เช่นนั้นข้ายกนางให้เจ้าแล้ว หันอี้พวกเราไปกัน”
พูดจบเขาก็จับเสื้อคลุมก้าวเดินออกไป
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มองถานซวงซวงแม้แต่น้อย
เหมือนนางไม่มีตัวตน
ตอนที่มู่หลิงจากไปนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเฉินชิงเยียนก็ค่อยๆ หายไป นางมองถานซวงซวงด้วยความเย็นชา “เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าปีนขึ้นเตียงท่านพี่หลิงแล้วเจ้าจะได้เป็นผู้หญิงของเ เขา ที่ตระกูลมู่นี้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจ อย่าว่าแต่เจ้าเลยแม้แต่ซู่อีก็ไม่มีวันเป็นคู่แข่งข้าได้!”
ถานซวงซวงกัดฟันแน่น “ก่อนหน้านี้ท่านรับปากเขาว่าจะดูแลข้า ชั่วพริบตาเดียวก็มีท่าทีกับข้าเช่นนี้แล้ว ท่านไม่กลัวว่าข้าจะบอกกับเขาหรือ?”
เฉินชิงเยียนยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความเย้ยหยัน
“เช่นนั้นเจ้าก็สามารถลองดูได้ เขาจะเชื่อข้าหรือว่าเชื่อเจ้า”
ชีวิตนี้ถานซวงซวงพบเจอคนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้สึกว่าใครจะเสแสร้งแกล้งทำได้เหนือกว่านางเลย
…………
