่อี” เฉินชิงเยียนร้อง งไห้สะอึกสะอื้น “ท่านพี่หลิง หากท่านไม่รักข้าแล้วข้าก็จะไปจากที่นี่ เหตุใดต้องหาผู้หญิงคนหนึ่งมาทำกับข้าเช่นนี้?”
มู่หลิงกำหมัดแน่นขมับเต้นตุบๆ ความโกรธพุ่งทะยาน
“ข้ายินยอมให้ท่านมีผู้หญิงคนอื่นแต่เหตุใดท่านต้องจงใจทำร้ายข้าด้วย? นางบอกกับข้าว่าท่านบอกว่านางสวยกว่าข้า อ่อนเยาว์กว่าข้า ผิวพรรณก็ดีกว่าข้า ท่านไม่รักข้ากับท่า านพี่ซู่อีนานแล้ว ท่านรังเกียจที่พวกเราอายุมากแล้วมีเพียงนางที่อ่อนเยาว์งดงาม ดังนั้นไม่ช้าก็เร็วก็จะมาแทนที่พวกเรา”
กำปั้นของเฉินชิงเยียนทุบลงบนหน้าอกของมู่หลิง นางไม่ได้อ่อนโยนรู้เรื่องเหมือนที่ผ่านมา ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาวแฝงด้วยความโศกเศร้า
“ถานซวงซวง!” ดวงตาแดงก่ำของมู่หลิงหันไปทางถานซวงซวง ความโกรธในดวงตานั้นชัดเจนราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังจะกินคน
ถานซวงซวงตกตะลึง
เมื่อครู่นางไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ๆ
อีกทั้งคนที่โดนตบตีคือนาง
เหตุใดมู่หลิงจึงไม่แยกถูกผิดเช่นนี้?
ถานซวงซวงในตอนนี้ก็นึกถึงภาพตอนที่หลิ่วอวี้เฉินปกป้องนางขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
……………..
